lief, slim, grappig... en compleet overprikkeld

Soms kijken mensen naar mijn kind en zien ze alleen het moeilijke moment.

Het roepen.
Het weigeren.
De boosheid om iets “kleins”.
De chaos.

Maar wat ze niet zien, is hoeveel prikkels er al uren binnenkomen.

De felle lichten in de winkel.
Het geluid van stoelen die schuiven op school.
Een trui die kriebelt.
Een onverwachte verandering.
Een geur die te sterk binnenkomt.
Een hoofd dat nooit echt stil is.

En ondertussen probeert datzelfde kind gewoon mee te draaien in een wereld die vaak veel te luid voelt.

Mijn kind is lief.
Echt lief.

Het soort kind dat verdriet voelt nog voor iemand iets zegt.
Dat diertjes voorzichtig oppakt.
Dat knuffels geeft met heel het hart.

Mijn kind is slim.
Slim op manieren die je niet altijd meet op school.
Details zien die anderen missen.
Patronen onthouden.
Dingen uit het niets doen waarvan we dachten dat hij dit nog niet kon.

Mijn kind is grappig.
Zonder woorden, alleen al met zijn blik.
Een fantastische fantasie.
Een eigen kijk op de wereld.

Maar mijn kind raakt ook compleet overprikkeld.

En dat stuk zien mensen vaak het eerst.

Overprikkeling ziet er niet altijd uit als verdriet.

Soms ziet het eruit als:

• boos worden om “niets”
• niet meer luisteren
• huilen
• druk gedrag
• roepen
• dichtklappen
• overal tegenin gaan
• eindeloos bewegen of stimmen

Terwijl het eigenlijk een zenuwstelsel is dat zegt:

“Het is te veel.
Ik kan dit niet meer verwerken.”

Dat besef veranderde voor mij alles.

Want vanaf het moment dat je gedrag niet meer ziet als “moeilijk”, maar als communicatie… ga je anders kijken.

Zachter.
Rustiger.
Met meer begrip.

Sommige dagen lopen hier helemaal mis.

Dan is iedereen moe.
Dan begrijp ik het ook niet meteen.
Dan voel ik frustratie nog voor ik kan nadenken.

Maar steeds vaker probeer ik mezelf één ding te herinneren:

Mijn kind doet het niet expres.
Mijn kind heeft het echt moeilijk.

En eerlijk?
Ik denk dat er veel ouders zijn die dit stilletjes herkennen.

Die ook uitgeput zijn.
Die twijfelen aan zichzelf.
Die soms het gevoel hebben dat niemand echt begrijpt hoe intens alles kan zijn.

Als jij dat bent: je bent niet alleen.

Tussen alle moeilijke momenten door zie ik nog altijd hetzelfde kind.

Lief.
Slim.
Grappig.
Uniek.

En ja… soms compleet overprikkeld.

Maar nog altijd ontzettend mooi, precies zoals het is.