Zelfzorg was uiteindelijk het beste cadeau dat ik mijn kinderen kon geven.

Ik geef eerlijk toe: ik vond zelfzorg altijd iets voor anderen. Voor ouders die tijd hadden om naar de fitness te gaan, of een weekendje weg konden plannen. Niet voor mij. Mijn leven draait om mijn kind want mijn kind had mij nodig, en dat voelde vaak als een voltijdse job, eentje zonder pauzes of vakantiedagen.

Toch ben ik op een punt gekomen dat ik niet meer kon. Ik liep leeg, raakte geïrriteerd om de kleinste dingen en voelde me schuldig omdat ik zo weinig energie had. Dat schuldgevoel… dat kennen we allemaal, denk ik. Alsof je faalt wanneer je iets voor jezelf doet, terwijl je kind je zoveel meer nodig heeft.

Het eeuwige schuldgevoel

Dat schuldgevoel zit overal. Wanneer ik even in de zetel ga zitten met mijn smartphone, fluistert er een stemmetje: “Je zou nu eigenlijk nog was moeten doen, of die papieren voor school invullen, de kleertjes klaarleggen voor morgen,....” Als ik een afspraak plan met een vriendin, voel ik meteen: “Maar wat als mijn kind mij straks nodig heeft? Ben ik dan een slechte mama omdat ik er niet ben?”

Zelfs bij de kleinste dingen duikt dat gevoel op. Alsof ik het mezelf niet mag gunnen om te ademen. Want mijn kind heeft het al zo moeilijk, dus hoe durf ik dan ruimte te maken voor mezelf?

Het duurde lang voor ik besefte dat dit schuldgevoel me alleen maar verder uitputte. Het maakte me niet een betere, maar een krampachtigere moeder. Ik reageerde sneller boos, had minder geduld en voelde me telkens schuldig achteraf.

De ommekeer

Wat mij geholpen heeft, is mezelf afvragen: “Wat zou ik mijn beste vriendin zeggen als zij dit vertelde?” Ik zou haar nooit verwijten dat ze een uurtje voor zichzelf nam. Ik zou juist zeggen dat ze dat dubbel en dik verdiende. Dus waarom zou ik mezelf dat dan niet gunnen?

Ik ben gaan inzien dat zelfzorg geen teken is dat ik mijn kind in de steek laat. Het is net een manier om er echt te kunnen zijn. Want een mama die altijd op haar tandvlees loopt, kan er niet liefdevol en geduldig zijn.

Hoe dat eruitziet bij mij

 

Zelfzorg hoeft niet groot te zijn. Soms is dat maar heel klein: een wandeling met de hond, even rustig in de zetel zitten met een tas koffie, of een telefoontje met een vriendin die echt begrijpt hoe het is. Het zijn geen grote dingen, maar ze maken dat ik weer kan ademen.

En nee, dat betekent niet dat het schuldgevoel meteen verdwijnt. Nog steeds fluistert er vaak een stemmetje: “Zou je niet beter…” Maar ik probeer die stem zachter te zetten. Want ik heb gemerkt: als ik voor mezelf zorg, kan ik veel beter voor mijn kind zorgen.

Hoe ik een betere mama werd

Wat ik misschien nog het meest verrassend vond, is dat mijn kinderen het verschil ook merken. Op dagen dat ik volledig leeg was, reageerde ik kortaf, zonder geduld. Ik voelde me dan schuldig omdat ik niet de mama was die ik wilde zijn.

Maar sinds ik kleine stukjes tijd voor mezelf neem, merk ik dat ik rustiger ben. Ik heb meer energie om te luisteren, meer ruimte om te knuffelen, meer geduld om moeilijke momenten samen door te komen. Mijn kind voelt dat.

Ik besef nu: door voor mezelf te zorgen, geef ik mijn kind eigenlijk een betere versie van mij. Een mama die kan lachen, die kan meedenken en die niet elk moment op springen staat. Het mooiste cadeau dat ik mijn kind kan geven, is een mama die er niet alleen is, maar die ook zichzelf niet verliest onderweg.

Mildheid naar mezelf toe

Er zijn dagen dat ik niets kan. Dan voelt zelfs tandenpoetsen als een overwinning. En dat is oké. Ook dat hoort bij zelfzorg: mild zijn voor jezelf, erkennen dat je niet altijd sterk hoeft te zijn.

Ik schrijf dit niet omdat ik het allemaal weet of perfect doe. Integendeel. Ik leer nog elke dag. Maar misschien heb jij dit ook even nodig om te lezen: je hoeft niet alles alleen te dragen. Jij mag er ook zijn.

Adem diep, laat even los, zelfzorg is geen luxe, maar

pure troost. Want pas wanneer je voor jezelf kunt zorgen,

vind je energie om verder te dragen.... morgen.

 

"Ik ben geen slechte mama omdat ik voor mezelf zorg. Ik ben een betere mama omdat ik het doe.”

 

Kleine momenten van zelfzorg die mij hielpen:

 

* Een aflevering kijken van een serie die ik volg.

* Een korte wandeling buiten, al is het maar rond de blok.

* Muziek opzetten die mij vrolijk maakt.

* Een bad of douche zonder haast (en met de deur op slot 😉).

* Een bladzijde lezen in een boek of tijdschrift.

* Een vriendin bellen of een berichtje sturen.

* Opschrijven waar ik die dag wél dankbaar voor was.

Maar ook eens een avondje alleen weg met vriendinnen of je partner kan wonderen doen!

De stap naar het vragen van een babysit is heel moeilijk, maar geloof me, je zal het u niet beklagen.